Soms lijkt het wel alsof we in een wereld leven waarin we elkaar alleen maar zien door de labels die we elkaar onbewust opplakken.

Zo stond ik vandaag in de rij voor de kassa en ving een gesprek op tussen 2 dames waarbij ik van de ene verbazing in de andere viel.

Natuurlijk flapt er bij mezelf ook wel eens uit door ongeremde spontaniteit, maar het lijkt wel alsof het in de mode is om zoveel mogelijk diagnoses aan je broek te hebben hangen.

We zouden er bijna een nieuw spelletje van kunnen maken. Het ‘label-kwartet’. Mag ik van jou de ADHD, dan geef ik jou mijn PDD-NOS. Om stil van te worden.

Sommige mensen kunnen dan niet meer verder kijken dan die woorden en missen wat voor prachtig persoon er werkelijk achter zit.

Een ‘label’ is niet wie we zijn en ik heb er ook wat moeite mee, maar ik kan het wel positief inzetten. Als ik naar mezelf kijk geeft het me wel meer helderheid in waar mijn kwaliteiten en uitdagingen liggen.

Door mijn gevoelige introverte karakter voel ik inmiddels precies aan mijn lijf wanneer mijn grens bereikt is èn dat mijn systeem nu eenmaal anders werkt dan dat van de buurvrouw 

En hoe zit het met jou? Ben jij je bewust van je labels of hoe jij een ander labelt? Kun je deze ook positief constructief inzetten? Ik ben benieuwd